Wątek: In Vitro

[moris]

Dyskusja nad przepaścią
Przeciwnicy in vitro zapominają, że dzieci przychodzące na świat „z probówki” są najbardziej wyczekane, wymarzone i kochane od pierwszych chwil istnienia.
Z uwagą przeczytałam artykuły dotyczące problemu in vitro, opublikowane w „TP” nr 45/08. Pozwalam sobie na zabranie głosu jako kobieta, która walczyła o to, by zostać matką.
Jednym z argumentów najczęściej podnoszonych przez przeciwników metody zapłodnienia pozaustrojowego jest aspekt duchowy całego procesu. Powołują się na opublikowaną przez Kongregację Nauki Wiary „Instrukcję o szacunku dla rodzącego się życia ludzkiego i o godności jego przekazywania”, zwaną również „Donum vitae” (dar życia). Dokument ten zawiera stwierdzenie, że nowe życie winno być owocem aktu miłości małżonków-rodziców, a nie wynikiem skomplikowanych technik laboratoryjnych. Odwołuje się również do pojęcia godności człowieka i godności przekazywania ludzkiego życia.
Można by zatem sądzić, że zdaniem Kościoła „akt miłości małżonków” sprowadza się do sypialni, natomiast wspólna walka o dziecko, o możliwość jego urodzenia i wychowania, walka pełna poświęceń, wyrzeczeń, zwątpienia, ale również radości, jeśli zakończy się szczęśliwie – aktem miłości małżonków nie jest. Jest natomiast dowodem samolubności i pychy. A technika in vitro, w przypadku której cała uwaga rodziców ogniskuje się na akcie poczęcia, jest mniej godnym sposobem przekazywania życia niż np. gwałt albo nieodpowiedzialna, przypadkowa „wpadka”.
Przeciwnicy in vitro zapominają, że dzieci przychodzące na świat z pomocą technik laboratoryjnych są prawdopodobnie potomstwem najbardziej wyczekanym, wymarzonym i kochanym od pierwszych chwil istnienia. To w tym przypadku „akt miłości małżonków” wyraża się najpełniej i najbardziej świadomie.
Po in vitro nie sięga się dla zachcianki. Nie z nudów ani nie po to, by wybierać, czy dziecko będzie miało oczy zielone, czy niebieskie. Biorąc pod uwagę wysoki koszt operacji, wielość wyrzeczeń, jakie czekają oboje przyszłych rodziców, a także niewysoką skuteczność tej metody, decydują się na nią ludzie naprawdę zdesperowani – ci, którym nie pomogły inne, mniej inwazyjne metody.
Czy stosowanie osiągnięć nowoczesnej medycyny zawsze jest złe? Czy wobec tego nie powinno się zakazać stosowania ich również w innych przypadkach, np. do zwalczania raka albo sztucznego podtrzymywania procesów życiowych u osób w stanie śmierci klinicznej?
Przeciwnicy argumentują, że lekarze nie leczą bezpłodności, a jedynie sztucznie wywołują u kobiety stan ciąży. Ale podobnie sztuczną ingerencją jest operacja usunięcia raka. Nowotwór nie znika tu przecież za sprawą kuracji, ale mechanicznego zabiegu, który wcale nie daje pewności, że nie zdarzą się nawroty.

Autorka artykułu wraz z mężem starała się o dziecko przez pięć lat. Zapłodnienie metodą in vitro udało się za pierwszym razem.
źródło onet.pl
Ciekaw jestem jakie Wy macie zdanie na temat metody zapłodnienia In Vitro?

[złośnica]

Jestem jak najbardziej za! Sama mam wśród znajomych małżeństwo, młode małżeństwo, którzy do niedawna mieli wszystko prócz upragnionego dzieciaczka... Zdecydowali się na in vitro i po wielu, wielu męczarniach związanych z badaniami itd. udało się i dziś są szczęśliwymi rodzicami Im się udało, nie wszyscy mają takie szczęście... Wkurzają mnie ci wszyscy przeciwnicy 'bogobojni", nic nie wiedzą, bo sami tego nie doświadczyli , a prawią morały...   

[Helios]

Nie ma się co przez nich wkurzać.

[Flying Dutchman]

Klechy zawsze wszystko lepiej wiedzą...

[jagoda]

Lepiej niech na świat przychodzi oczekiwane dziecko niż usuwanie jego, bo niechciane.

[Helios]

To chyba nie ten temat ;]

[jagoda]

"Chcę wprowadzić nowy, świecki obyczaj, że politycy w momencie, kiedy są wybrani przez ludzi, odpowiadają przed ludźmi, a nie przed hierarchią kościelną. I tego będę pilnował" - powiedział premier Donald Tusk w Radiu TOK FM, odnosząc się do gróźb biskupów w sprawie in vitro.

[lukasz.nowicki]

Niedługo gotów się zgodzić na eutanazję dopalaczami, byleby nie rozmawiać o gospodarce.